12-02-16

Vallen en (maar moeilijk weer) opstaan..

krokus 6.jpgNet na m'n verjaardag, 20 januari hè, kreeg ik van grote zus een mailtje over onze oude wandelvriendin.. de inmiddels hoogbejaarde dame die we in 2001 in Mödling (Oostenrijk) tijdens de driedaagse wandeltocht die we daar toen voor het eerst deden, hadden leren kennen en waar we sindsdien, ook toen het wandelen voor haar niet meer ging door problemen met de benen, contact mee hadden gehouden door af en toe een bezoekje te brengen en kaartjes te sturen. Zus had via mail vernomen van de dochters van onze vriendin, dat zij die week daarvoor uit haar bed was gevallen en gelukkig door een buurvrouw gevonden was. Maar het in een ongemakkelijke houding liggen, voor wie weet hoe lang, was de oude vrouw niet in haar kouwe kleren gaan zitten.. en ze werd dan ook naar het ziekenhuis gebracht. Daar bleek dat ze weliswaar aan die val niet veel blijvende schade had overgehouden, behalve een pijnlijke rug, maar er werden wel andere verontrustende gezondheidsproblemen vastgesteld. Vriendin kon onder geen beding meteen weer terug naar haar appartement, waar ze nog geheel zelfstandig woont op haar 87e. En ze werd opgenomen in een verpleegtehuis. Of dat tijdelijk is, zal de tijd wel leren.. voorlopig zit ze er nog wel even waarschijnlijk. krokus 0.jpg
Uiteraard stuurde ik meteen een opbeurend kaartje.. en ben ik de week erna, vrijdag de 29e januari, eens even op bezoek gegaan. Ik had haar in november, toen ik bij haar op visite was voor haar verjaardag, beloofd dat ik Jaxon zou komen laten zien, zodra ie zindelijk was.. ze vond het ook altijd geweldig leuk als ik Axel bij me had als ik bij haar op bezoek kwam.. een echte dierenliefhebster is het. Inmiddels wás Jaxon zindelijk.. en dús nam ik hem mee. Dat was ook weer een eerste ervaring voor dat beestje.. mee op bezoek in een verpleegtehuis.. met ook weer liften en zo.. maar gelukkig ging dat goed. Hij was ook braaf in de ontmoetingsruimte ( de 'huiskamer' zoals dat in die tehuizen genoemd wordt).. het kostte ons alleen wel een beetje moeite om daar binnen te komen. Er zat namelijk een mevrouw met haar rolstoel dwars in de deuropening klem.. ze kon niet meer voor- of achteruit! Geen personeel te bekennen.. maar dat was er de hele tijd niet.. vond ik wel wat vreemd.
Enfin.. ik had in m'n ene hand een bakje bloembollenplantjes (blauwe druifjes) voor vriendin en in m'n andere de riem met Jaxon eraan.. het bakje zette ik maar even neer en met een beetje moeite kreeg ik toen de rolstoel met de mevrouw erin los en uit de weg en konden we eindelijk vriendin gedag zeggen.
Ze vond het heel gezellig, maar eerlijk gezegd? Ik denk dat ze niet wist wie er bij haar op bezoek was.. 'een vriendelijke vrouw met een leuke jonge hond' zal ze gedacht hebben. Tja.. als mensen van zo'n hoge leeftijd wat gaan mankeren, dan kan het geestelijk ook hard achteruit gaan hè. Maar wat geeft het.. ze had een genoeglijk klein uurtje visite, had plezier om de hond (net als meer mensen die daar woonden.. een hond op bezoek brengt altijd plezier blijkbaar) en kletste gezellig met me mee.. en toen kwam er dan toch eindelijk wat personeel, want het was etenstijd geworden. Vriendin kreeg haar soep als voorafje en ik ging weer eens naar huis.. 't was voor Jaxon ook lang genoeg geweest.
Jammer dat vriendin zichzelf niet echt meer is.. maar ze kon toch nog best gevat uit de hoek komen en ze had het duidelijk redelijk naar haar zin. En ze krijgt haar eten en wordt geholpen met wassen en aankleden.. en da's toch wel belangrijk. Het is fijn als je lang zelfstandig kunt blijven wonen, maar soms is de koek ook gewoon op hè. Ik hoop snel nog weer eens bij haar langs te kunnen gaan ( het verpleegtehuis is wel in Rotterdam, maar helemaal aan de andere kant van de stad, op bijna een half uur rijden van mijn huis..!), een beetje afleiding is altijd goed.
krokus 2.jpg

Toen ik afgelopen woensdag zussie ardnas ophaalde om samen naar m'n vader te gaan zoals we elke woensdagmiddag doen, zagen we aan het einde van haar straat een oudere man op de stoeprand zitten. 'Goh, da's een buurman' zei zussie. Nu zie je dat in de zomer weleens, dat mensen gezellig op de stoeprand zitten. Maar dat zijn dan vaak wel jongere mensen.. en bovendien was het afgelopen woensdag behoorlijk fris en regenachtig weer.. dus ik vertrouwde het niet. krokus 1.jpgEn toen ik in de tuin achter de man een grote tak van één van de struiken helemaal afgebroken zag, zei ik tegen zussie 'joh, die man is gevallen hoor.. kijk, hij heeft nog geprobeerd zich vast te grijpen aan die tak!' en trapte meteen op de rem. Zussie sprong de auto uit en ontfermde zich over de man. Toen ik zag dat ze hem trachtte overeind te krijgen, zette ik de auto aan de kant van de weg en ging helpen. Maar hoewel we hem overeind kregen, lukte het de man niet van z'n plek te komen.. hij zei dat ie niet op z'n linkerbeen kon staan. We zetten hem voorzichtig weer neer.. jammer dat ie niet ook maar een kléin eindje op had kunnen schuiven, want hij zat juist met zijn voeten in een grote plas.. helemaal geen fijne plek. En toen ging het ook nog eens harder regenen. krokus 5.jpgZussie had inmiddels op aanwijzen van de oude man aangebeld bij z'n buren, een jong Turks stel.. de man ervan kwam helpen, maar het ging gewoon niet.. hoewel we hem wel op een tuinstoel uit z'n eigen voortuin konden laten zitten.. dat leek ons beter dan op de koude natte grond in die plas. De vrouw gaf zussie haar gsm om het noodnummer te bellen.. wat ze snel deed. Natuurlijk kregen we te horen dat we de man niet op hadden mogen tillen, natuurlijk, dat wist ik ook nog wel.. maar ja.. het was wél koud en nat hè.. dus de mevrouw aan de andere kant van de lijn begreep het wel. Bovendien was die oude man niet buiten bewustzijn of in de war en wilde ie zélf steeds maar weer proberen op te staan, maar elke poging strandde.. en dan leek het me beter hem maar rustig en ietwat comfortabeler tekrokus 4.jpg laten zitten. In no-time was de ambulance er.. en werd de man voorzichtig op een brancard gelegd om hem, úit de regen, in de wagen even na te kijken en als het mis was kon ie meteen door naar het ziekenhuis. Wij waren niet meer nodig.. en gingen maar eens op weg naar ons éigen oude mannetje die er gelukkig een stuk beter bijzat dan die buurman van zussie.. lekker warm in z'n leunstoel voor de tv hehe. Die buurman was trouwens ook 85 zo vertelde hij me, toen ik een praatje met hem aanknoopte om te zien of ie niet verward was of zo. En woonde dus, net als m'n vader, ook nog zelfstandig in z'n huisje. Ik hoop echt van harte dat ie z'n heup niet gebroken heeft.. want dat zou dan ook weleens het einde kunnen zijn van zijn zelfstandige wonen hè. Bangelijk, hoe snel dingen mis kunnen gaan met zulke hoogbejaarde mensen.. ik hou m'n hart ook vast voor m'n pa, maar ja, de dingen gaan zoals ze gaan hè.. hopelijk voor hem nog heel lang goed!

hb c.jpgNog snel even een van harte gefeliciteerd aan de fokker van ons manneke.. hij verjaart vandaag en ik weet niet zeker of onze kaart op tijd aankomt ( dat weet je naar België nooit.. de ene keer duurt het slechts twee dagen en de andere een week!).. bij deze ben ik dan toch op tijd met mijn gelukwens. Maak er een prachtige dag van met vrouw en honden hè! *smak*smak*smak*!

GROETJESSS!!!

krokus 3.jpg

08:14 Gepost door mizzD | Commentaren (8)

Commentaren

Hier in één bepaald rusthuis hebben ze een hond. Velen hebben gans hun leven een hond gehad, gezien het hier echt een landelijke streek is. Tweemaal per week brengt Rita, een van de verzorgende haar hond mee, voor een halve dag. Ongelooflijk hoe ze uitzien naar de komst van Jules. Kunnen ze hem weer aaien, er tegen praten, is er onderling meer contact tussen de bewoners en sommigen gaan zelf een kleine wandeling maken met hem.
Het lijkt echt een goeie therapie te zijn voor deze mensen, en weldra komt er nog ééntje bij, want zoveel aandacht is soms voor één hondje wel eens teveel.

Gepost door: greta | 12-02-16

Ja soms gaat het snel en meestal is het nadat er een ongeluk gebeurt omdat ze dan niet snel kunnen herstellen. Gelukkig dat jullie er net waren bij die man.

Gepost door: Patrick | 12-02-16

Hoi Mizzke!
In mijn beroep zie ik dit soort dingen jammer genoeg teveel! Het kan zo rap veranderen, zeker op hoge leeftijd!
Jij houdt je hart vast voor je vader, ikzelf hou mijn hart ook vast voor allebei mijn ouders en ook voor de mama van "me". Die is ondertussen bijna 92, héél gelukkig met haar jeugdliefde van 93 en nog in hun huis.... Hopelijk duurt dit allemaal nog een tijd!
Groetjes!

Gepost door: lena | 12-02-16

'kZucht, MizzD, liever geen commentaar... 't Is allemaal nog te 'vers'...
Lie(f)s.

Gepost door: Lies | 12-02-16

@ greta..
Ja, vriendin zat eerder ook al eens in een verpleegtehuis, hier vlakbij waar ik woon.. dan liep ik met Axel heel regelmatig eens langs en dan kon ik bijna niet boven bij haar komen, want dan kreeg die hond eerdat we daar waren al zóveel aandacht van heel veel mensen die daar woonden. Ze misten hun eigen beestjes allemaal heel hard! Nu ook weer een mevrouw die zó blij was Jaxon te zien en te kunnen aaien.. ze heeft me ontelbare keren bedankt dat ze dat mocht.

@ Patrick..
Was er bijna voorbij gereden hoor.. die man trok helemaal de aandacht niet of zo.. het is dat het zo'n vreemd gezicht was, die oude man op die stoeprand. Ondertussen ben ik weer bij m'n zussie geweest en de gordijnen in het betreffende huis waren dicht.. denk toch dat de meneer in het ziekenhuis opgenomen is moeten worden.

@ lena..
Het kan natuurlijk op alle leeftijden rap veranderen.. als je alleen al naar de zwaargewonden bij de talloze verkeersongelukken kijkt, maar die oudjes hebben toch vaak wel sneller wat hè.. en dan zitten ze doorgaans meteen onthand.. thuiszorg wordt ook steeds minder of minder betaalbaar. Triestig.

@ Lies..
Ik snap het lieve Lies.. {{{dikke knuffel}}} !

Groetjesss!

Gepost door: mizzD herself | 12-02-16

ja Mizz, t kan plots vlug gaan, nog niet eens het overlijden maar het feit dat je niet meer voor jezelf kan zorgen, even duizelig zijn en vallen...

mooie kleur van de krokusjes :-)

Gepost door: fotorantje | 12-02-16

@ fotorantje..
Ja, dat bedoelde ik hè.. één val en je zelfstandige leventje, lekker rustig in je eigen huisje, is voorbij.. want revalideren kost oudere mensen véél meer tijd en moeite en dat gaat dan weer ten koste van andere dingen.

Als het verhaal niet vrolijk is, dan moeten de plaatjes het wel zijn hè. ;-)
Groetjess!

Gepost door: mizzD herself | 12-02-16

goed van je dat je die onfortuinlijke man geholpen hebt.

Gepost door: pieterbie | 13-02-16

De commentaren zijn gesloten.